“Solaris” Stanisław Lem

Stanisław Herman Lem (1921-2006) to najsłynniejszy polski pisarz gatunku hard science fiction, filozof, futurolog oraz krytyk. Jest najczęściej tłumaczonym polskim pisarzem, tłumaczono jego dzieła na 40 języków, osiągając łączny nakład ponad 30 milionów egzemplarzy. Doceniany w ZSRR, w USA, w Polsce uznany za pisarza wybitnego pomimo uprawiania niedocenianej dziedziny literatury , jaką jest fantastyka naukowa. W ciągu swego długiego i owocnego życia Stanisław Lem – Tania Książka otrzymał całe multum nagród w tym nominację do literackiej Nagrody Nobla. Jego najsłynniejsze dzieła to: “Obłok Magellana”, “Dzienniki Gwiazdowe”, “Pamiętnik znaleziony w wannie”, “Bajki robotów”, “Opowieści o pilocie Pirxie”. I oczywiście dzieło jego życia : “Solaris”.

Twórczość – pasja Lema

Rozwój nauki, techniki a natura ludzka, możliwości rozwoju innych inteligentnych form życia we Wszechświecie, nasza, ludzka ewentualna korelacja z nimi. To tematy, które Lema fascynowały i którym poświęcił całe swoje życie. Lem otwarcie deklarował swoją niewiarę w teologiczny porządek świata natomiast wielu dostrzegało w jego podejściu do nauki prawdziwie religijną pasję. Twórczość Lema tkwi pomiędzy dwoma biegunami: pomiędzy pytaniem o genezę, czyli powstanie wszystkiego, a eschatologią, czyli przyszłym biegiem dziejów. Raz określiwszy dwa najważniejsze pytania Lem ukierunkował wszystko w swoim życiu na próby odpowiedzi. Wielokrotnie próby te owocowały wspaniałymi dziełami.

“Solaris”

Najbardziej znane dzieło Stanisława Lema to, napisane w roku 1961, “Solaris” . Książka wielokrotnie tłumaczona, sfilmowana aż trzykrotnie. Pierwszy raz w roku 1968 (reżyser Boris Nirenburg), potem przez słynnego Andrieja Tarkowskiego w roku 1972. A w roku 2002 przez nie mniej słynnego Stevena Soderbergha (z George’em Clooney’em w roli głównej). Wszystkie ekranizacje zresztą nie spodobały się Lemowi, w każdej znalazł powody do krytyki.

Temat książki to kontakt z inną inteligentną formą życia, nie do wyobrażenia odmienną od nas, ludzi. Lem ukazuje przepaść pomiędzy stanem naszej wiedzy, naszych uwarunkowań, naszej natury wobec możliwości bezmiernego kosmosu.

Ludzie wysyłają sondę badawczą na planetę Solaris. Całą planetę pokrywa jeden wielki ocean wydający się pewną formą inteligencji. Ocean ten zdaje się mieć niesamowite możliwości: może wpływać na ruchy planet w swoim układzie planetarnym. Ludzka misja to próba zrozumienia, nawiązania kontaktu, zdobycia wiedzy i władzy. Ale czy to się uda? Szybko okazuje się, że to o czym wiadomo, to jedynie niewielka cząstka możliwości oceanu, a ludzie na stacji zaczynają umierać.